Juicy
Номин Баасан гаригийн орой ажлаасаа арай эрт гарлаа. Долоо хоногийн турш тайлан, хурал хоёрын дунд гүйж, гэртээ ирээд хоол хийгээд л унтдаг байсан нь өөрт нь ч уйтгартай санагдаж эхэлсэн юм.
Хувцасны шүүгээний дээд тавиурт өнгөрсөн сард захиалсан жижиг хайрцаг хадгалагдсаар байв. Дотор нь ванилийн үнэртэй массажийн лаа. Тэр хайрцгийг онгойлгоод, лааг унтлагын өрөөний цонхны тавцан дээр тавилаа.
Тэмүүлэн долоон цагт орж ирэхэд гэр нь ер бусын нам гүм байлаа. Зурагт асаагүй, гал тогоонд ч хүн алга.
«Номин?»
«Энд байна.»
Унтлагын өрөөний хаалга бага зэрэг онгорхой, завсраар нь шар гэрэл тусна. Тэмүүлэн хаалгыг түлхээд зогсчихов. Номин орны захад суугаад, гартаа ном барьсан ч уншиж байгаа юм шиг харагдсангүй.
«Юу болоо вэ?» гэж тэр инээмсэглэв.
«Юу ч болоогүй. Зүгээр л чамайг санасан.»
Тэр хүрэмээ тайлаад хажууд нь суулаа. Лаа арван таван минут шатаж, дээр нь бүлээн тос тогтсон байлаа. Номин хуруугаараа бага зэрэг авч, эхлээд гарынхаа ар талд дусааж үзээд, нөхрийнхөө мөрөнд түрхэв.
«Чи хэзээнээс массаж хийдэг болчихов?»
«Өнөөдрөөс. Хөдлөхгүй суу.»
Тэмүүлэн нүдээ аньлаа. Түүний мөр, нуруу ямар хатуу байсныг Номин сая л анзаарав. Хоёулаа ийм ядарсан байжээ. Хуруунуудынх нь доор булчин аажмаар суларч, амьсгал нь удааширлаа.
Хэсэг хугацааны дараа тэр эргэж Номины гарыг барив.
«Одоо миний ээлж.»
Лааны дөл бага зэрэг дэлсэж, хананд хоёр сүүдэр нэгдэв. Тэр шөнө зурагт ч, утас ч асаагүй.
Өглөө нь Номин цонхны тавцан дээрх бараг дууссан лааг хараад, дахиад нэгийг захиална гэж бодлоо.