Juicy
Ангараг, Тэмүүжин хоёр гэрлээд долоон жил болжээ. Хоёр хүүхэд, орон сууцны зээл, хоёр талын төрөл садны төрсөн өдөр. Хамтдаа өнгөрөөх оройнууд нь ихэвчлэн хүүхдийн гэрийн даалгавар, маргаашийн хоолны тухай яриагаар дуусдаг болсон байв.
Нэг өдөр Ангараг найздаа гомдоллож байтал найз нь инээгээд «Та хоёр сүүлд хэзээ жинхэнэ болзоонд явсан бэ?» гэж асуув. Ангараг санаж чадсангүй.
Тэр долоо хоногийн Бямба гаригт хүүхдүүдийг эмээгийнх нь гэрт хүргэж өгөөд, Ангараг ширээн дээр жижиг хайрцаг тавив. Хосуудад зориулсан асуулттай хөзөр байлаа.
«Энэ юу вэ?» Тэмүүжин хөмсгөө өргөв.
«Тоглоом. Ээлжилж нэг нэг хөзөр сугалаад, асуултад нь үнэнээр хариулна.»
Эхний асуулт энгийн байлаа. «Намайг анх хараад юу бодсон бэ?» Тэмүүжин удаан бодоод «Энэ охин надтай хэзээ ч ярихгүй дээ гэж бодсон» гэв. Ангараг хөхрөн инээлээ. Тэр үүнийг анх удаа сонсож байв.
Асуултууд аажмаар гүнзгийрсээр. «Миний ямар зан чамд хамгийн их таалагддаг вэ?» «Сүүлийн үед надаас юу хүсдэг ч хэлж чаддаггүй вэ?» Нэг хөзөр дээр Ангараг хариулахаасаа өмнө улайж, дарсныхаа хундагаар нүүрээ халхлав.
Шөнө дунд болоход хөзрийн тал нь ч дуусаагүй байлаа. Харин тэд ширээний хоёр талд биш, буйдан дээр мөр зэрэгцэн сууж байв.
«Бид яагаад үүнийг өмнө нь хийгээгүй юм бол» гэж Тэмүүжин шивнэв.
«Бие биеэ аль хэдийн мэднэ гэж бодсон болохоор» гэж Ангараг хариулаад, нөхрийнхөө гарыг өөрийн гарт авав.
Үлдсэн хөзрийг тэд дараагийн Бямба гарагт хадгалахаар шийдэв. Харин тэр шөнө асуулт хэрэггүй болсон юм.