Толины өмнө

Сараа гучин хоёр нас хүрсэн өдрөө өөртөө бэлэг авахаар шийдсэн юм. Цэцэг ч биш, үнэтэй цүнх ч биш. Олон жил «надад тохирохгүй» гэж өөрийгөө ятгаж ирсэн зүйл: хар торгон дотуур хувцас.

Захиалга хоёр хоногийн дараа энгийн бор хайрцагтай ирлээ. Хүргэгч залуу «Сараа мөн үү?» гэж асуугаад л явчихав. Дотор нь юу байгааг тэр мэдээгүй нь Сараад таалагдсан.

Орой нь тэр угаалгын өрөөнд удаан зогслоо. Толинд харагдах эмэгтэй танихгүй хүн шиг. Мөр нь илүү шулуун, харц нь илүү зоримог.

«Чи чинь ийм байсан юм уу?» гэж тэр өөрөөсөө чимээгүй асуув.

Хоёр жил хамт амьдарсан Батаа нь гал тогоонд аяга угааж байлаа. Сараа нимгэн халатаа нөмрөөд, хаалганы тотгонд түшин зогсов.

«Батаа.»

«Мм?» Тэр эргэж харалгүй дуу гаргав.

«Надад нэг юм харуулах гэсэн юм.»

Батаа гараа арчаад эргэлээ. Сараа халатныхаа бүсийг аажуухан тайлав. Хэдэн секунд хэн нь ч юу ч хэлсэнгүй. Дараа нь Батаа алчуураа ширээн дээр тавиад, түүн рүү ойртов.

«Өнөөдөр чиний төрсөн өдөр шүү дээ. Бэлгийг би өгөх ёстой байсан юм биш үү» гэж тэр инээв.

«Би өөртөө өгчихсөн.»

«Тэгвэл би зүгээр л талархъя.»

Тэр Сараагийн хацрыг алгаараа зөөлөн илэв. Сараа өөрийгөө хэзээ нэгэн цагт ийм итгэлтэй мэдэрнэ гэж бодож байсангүй. Гэхдээ гол нь хувцас биш байсан юм. Толины өмнө өөрийгөө анх удаа үнэхээр харсан тэр мөч л чухал байлаа.

Хайрцаг дээр бичигдсэн цорын ганц зүйл нь түүний нэр байсан. Энэ шөнийн нууц ч мөн ганцхан түүнд хамаатай.